Hammock - Chasing After Shadows... Living with the Ghosts (Hammock Music, 2010)

Znaju oni kojima nedostaje Slowdive vazduh i oni kojima uvek i stalno nedostaju Sigur Ros, da ih Hammock začikavaju svakim izdanjem. Znaju to, srećom, i najbitniji pa se i sam Jonsi svojevremeno angažovao da amerikanski duo (Nashville, Tennessee) uradi muziku za Riceboy Sleeps konstelaciju. Zauzvrat su Jonsi i Alex (Riceboy Sleeps) uradili artwerk za sjajan Maybe They Will Sing For Us Tomorrow (Darla, 2008) koji jeste ojačana muzika sa izložbe.

Trend Hammock raspevavanja se nastavlja i novim albumom, a i što bi se ista krnjilo kada su - i pored svih referenci - izgradili raspoznatljiv zvuk koji ih iz prve odvaja iz mora optuženih shoegaze-ambijentalaca. Chasing After Shadows. Living with the Ghosts je svojevrstan miks svih izdanja, izbalansiran na način kako to i Ulrich Schnauss radi i sada nakon svih Hammock potpisa. Najsigurnije je reći da Hammock (je)su mešavina zavodljivog čaja za više od jednog puta dnevno umesto, po navici, ispijenih kafa. Šest u jedan, 357 u jedan, zilion u jedan - predstavlja jedno veliko ništa od advertajzing spasenja, prosvetljenja, bolje sreće, jedino nas (pro)goni suluda ubrzanost u kojoj čovek ne može ni sebe da pohvata, a kamoli (u)vidi ono što sa strane prolazi. Zašto bi iko poželeo tako nešto? U tom kontekstu muzika Marca Byrda i Andrewa Thompsona jeste možda i utopijska, ali se nikad ne zna sta će (pro)izaći iz dva-tri pitanja koja se pojave tokom konzumiranja...

Autor: Mileta Okiljević

RIM - Seas & Deserts & Skies (U-Cover CDr 2009)

RIM se nalazi u Francuskoj, baš tamo gde Thomas André (u životu) radi prevode i (za život) ambijente. Utisci su mu slobodni i namenjeni za tumačenje bilo ko da naleti, a takav bi mogao da postane privilegovan i da RIM prihvati/shvati kao sopstveno, možda i kao utočište. Ono što se nudi je p(r)olivanje troš(e)ne okeanske pene (rani Bark Psychosis singlovi) po rastresitom, ugaženom i mokrom pesku (Eno/Budd ambijenti) pod postolujnim (ne)neraspoloženim nebom (dronično/rastezljivo).

Matrica za introspektivnu (samo)rehabilitaciju i (samo)obnovu uz umnoženo konzumiranje. Svako od tri poglavlja (Seas/Desert/Skies) je (ne)statično iako Thomas André neretko radi muziku za filmove, ovde zove na stvaranje sopstvenog bioskopa sa repertoarom odabranih sećanja na prošle živote .

Autor: Mileta Okiljević

Karneval - Izgubljene himne (PGP, 2009)

"Svi smo mi maske i svi smo mi zakrinkani i svaki čovek osjeća potrebu da skine svoju masku na jedan tren, da se raskrinka, da progovori po crti svog intimnog raspoloženja..."
(Miroslav Krleža, Na rubu pameti, 1938)

Poslednjih dana prethodne godine, album "Izgubljene himne" je spletom okolnosti završio na mom hard disku. Pitanje je bilo - šta činiti sa njim? Oficijelno, to jeste izdanje iz 2009. godine (zato je i svrstan na prošlogodišnju listu), ali pravi sjaj i prava vrednost ovog albuma tek treba da bude otkrivena u godini koju smo krenuli da krckamo.

Prva zanimljivost je da je ovo izdanje izašlo pod okriljem PGP-a (!?!) po principu, ćorava koka... No, ako se uzmu u obzir dešavanja u ovoj "produkcijskoj" kući, lako će se doći do zaključka da se Karneval tu nekako provukao, kao i onomad, legendarni Dr Spira pre nekih 25 godina. Elem, bez obzira na izdavača, teško da ćete dobiti adekvatnu promociju ovog albuma (verujem da PGP neće ni u Žikinu Šarenicu da ih pošalje). Znači, suči rukave i u potragu/pretragu za ovim albumom. Ako je mojim rečima verovati - malo je reći - vredi!

Šta mogu reći (više i bolje) o izdanju, sem sabirajući podatke koji se nalaze u fenomenalnom bookletu? Album je sniman u pokretnom studiju na relaciji Beograd-Pučišće. (Za neupućene, Pučišče je mesto na Braču gde sam 1973. godine naučio da plivam i, takođe, naučio da salata nije slana dok se ne vidi belo na paradajzu - a odatle već kreće panegirik spram kafana - no to je krajnje lično).

Ko su glavni likovi zaduženi za ovaj album? Mario Eterović i Una Mirković. Iskreno nikada čuo za njih (da li je trebalo uopšte?). Ipak postoji priča o "trećem čoveku". (Istom onakvom iz fima Kerola Reeda, po scenariju Grejema Grina). On je pomalo Joseph Cotten, a malo Orson Welles. Ime mu je Miroslav Savić i bez pogovora je najznačjaniji srpski kompozitor moderne muzike 20. veka, ma šta ko mislio.

Ipak, otkud on tu? Verujem da je bio pripomoć, ali samo kakva pripompoć!. Možda kao Dr Džekil, možda kao Mr. Hajd. Znajući šta je taj čovek radio, siguran sam da se ne bi bavio zaludnim stvarima niti svoju dušu prodavao za 30 srebrnjaka ili ma koja valuta bila u opticaju...

Sa druge strane - mastering - Bob Katz, Florida, USA - Hm... Obećavam uradiću interview sa ovim bendom da to malo razjasnimo. Ne bih da se sada bavim nagađanjima.

No, red je da kažem i nekoliko reči o albumu. Ipak, to je ovde najbitnije. Grubo rečeno, ovo je post-rock. Ali samo najgrublje rečeno. Ono što su bili Šenberg i Štokhauzen tokom 20. veka to je post-rock ovih dana. Dakle, ovaj album bi regularno mogao da se svrsta u "klasičnu muziku", ali to će na ovim prostorima biti malo teže.

Karneval donosi šum talasa, intimizam i na neki način elitizam, ali ne elitizam koji je samom sebi svrha. Ovi ljudi znaju šta hoće i mogu, i svesni su da je to za nekoliko kopalja ("po tri koplja u prijeko skače; po četiri nebu u visine; u napredak ni broja se ne zna") iznad svih koji bi rekli... ("Bože mili, čuda velikoga, Dobra konja a loša junaka").

To nije kvazielitizam već ona gospodština koja se stiče saznanjem, a ne kvaziaristokratsvom koje se stiče rođenjem.

Barokna baršunastost kombinovana sa postrockom i minimalizmom u muzici Karnevala, ako je želite prihvatiti, vodi vas u melanhoničnu introspekciju gde se vaša pojavnost obznanjuje sa osmehom na uglu usana. Naravno, ako ima čovečnosti u vama...

Karneval kao bend nesumnjivo poseduje svetski potencijal. Da li će ga iskoristiti ili ne, zavisi od njih samih. Ipak, shvatajući da nisu deo lokalne ekipe koja tapšući po ramenima povećava entropiju sistema, verujem da će doseći mesto koje im pripada.

Posle svega ovog izrečenog, pitanje je - kome je sve ovo potrebno?

Onima kojima muzika, još uvek, nije isprazna zabava;
Onima kojima gledanje filmova nije ubijanje vremena;
Onima koji, uprkos svemu, veruju da će ljubav i lepota spasiti svet;
Onima koji između Andrića i Crnjanskog biraju Krležu;
Onima koji i dalje poklanjaju ljubav okolini, iako sve što primaju od iste je daleko od ljubavi;
Onima koji imaju dovoljno lične hrabrosti da se duboko zagledaju u ogledalo i da u liku koga spaze prepoznaju sebe;
Onima koji znaju da "urbani" Beograd jošte uvek postoji u katakombama unutrašnje migracije i znaju da će pre ili kasnije iz tih katakombi izrasti nešto dostojanstveno ovim prostranstvima;
Onima koji bi sve ovo želeli ali nemaju hrabrosti da pokušaju.

Pod obavezno, slušalice na uši !

Plovidba je zagarantovana bez obzira na svetionike i obalsku stražu.

P.S. - Ko ne veruje neka proveri.
http://www.last.fm/music/Karneval/Izgubljene%2Bhimne%2B%252F%2BLost%2Banthems

Autor: Branislav Nikolić

Cult With No Name - The Cabinet of Dr. Caligari DVD (Trakwerx/Lightwerx, 2009)

Nije neobično da se pop-muzičari dohvate ozvučavanja klasika nemog filma. Neki skorašnji radovi su imali globaln(ij)e ekspozicije (Pet Shop Boys - Krstarica Potemkin na Trafalgar Skveru uz logistiku grada Londona), ali su većina (Mum, KTL, Nine Rain...) nakloni nečemu što ih je kao persone i umetnike gradilo.

Cult With No Name su (još uvek) čuveno ime iz departmana dobro iskrojenih pesama; ako iko upita zašto (?), odgovori se nalaze na dva albuma objavljena za etiketu Trakwerx (Paper Wraps Rock - 2006, Careful What You Wish - 2008). Grehota jeste što to više ljudi ne zna, kada u (među)prostoru alternative ima dovoljno širina/dužina da budu obrani od-tamo-negde gde počinju Tuxedomoon brazde, Associates usevi, pa sve dokle god pogled puca u današnjicu. Ovako su konzumirani od malobrojne, ali cenjene sile poštovalaca gde su najglasniji (muzički novinar) Mick Mercer, (muzičar i producent) Krammer (Bongwater, Shimmydisc) ili (magičar) Blaine L. Reininger ( TuxedoMoon). Konstatacijom da su CWNN u današnjem pop svetu sav onaj anticoldplay ukus, Mercer (im) je i dao najveću preporuku.

Trakwerx etiketa, preko Del Rey and The Sun Kings (Jackson Del Rey, ex Savage Republic) lagano gradi tradiciju izdavanja albuma na kojima se muzikalijama dopunjavaju nemi filmovi. Onda, nije iznenađenje da su se CWNN latili klasika nemačkog ekspresionizma "Das Cabinet des Dr. Caligari" koji je Robert Wiene režirao 1919. godine. Ovo delo retke izrade pomerilo je misaonost mnogih, a nesporan je uticaj na ljude popularne muzike. Mnogi su od Pere Ubu, Bauhaus, In The Nursery (etc, etc...) (is)koristili Caligarija da podupru svoju estetiku. Ni kačenje muzičkih draperija na "Das Cabinet..." nije incident, no, kao kuriozitet treba spomenuti sjajnog Billa Nelsona koji je 1981. uradio svoj soundtrack i kasnije to spakovao kao album za Cocteau etiketu, a upravo je Robert Wiene tridesetih godina prošlog veka pokušao sa angažovanjem Jeana Cocteaua oko ozvučenja filma. Ima se i utisak da su Britanci svakojako inspirisani filmom, pa su prošle 2009, na devedesetogodišnjicu snimanja, skor za film uradili i elektro-jazz duo Cipher i visokopoštovani džentlmen Steven Severin (ex Siouxsie and the Banshees, Glove).

Cult su iskustva gledanja filma opisali kao unikatna sa uvek drugačijim utiscima i verovatno je to razlog što su im zvuci raznovrsniji u odnosu na regularan rad. Od znaka za početak pa do zadnje slike, Erik Stein i Jon Boux (uz asistenciju Jeffa Brennemana) prate radnju bez tenzije koja bi posmatraču razbila pažnju i/li ugođaj praćenja filma. Muzika je(ste) nesumnjivo za njih univerzalni jezik, pa se ne osećaju disforično, a ugodno je naslađivati se ovom muzikom i kada nije dopuna. Dr. Caligari dijagnostikuje da CWNN-DVD ne reciklira svoj rad, već razvija i nove uticaje, pa smo (u)čas (u)sred nečega što priziva Eno+Budd ambient, čas nas dostigne gotski-trip-hop-pop i nešto od prijatnog (polu)industriala. Nisu zanemarili sopstveni zaštitni znak, piano prepariran za nas koji preferiramo žurku usamljenika. Bez tako iritantne užurbanosti i bezrazložne pretencioznosti.

Ima ljudi koje odbijaju ovakve tvorevine i ovaj OST bi mogao da im bude izazov za skidanje čari. Stein je rekao da ne može da zamisli muziku odvojenu od filma i eto prednosti nama konzumentima nad umetnicima. Naravno, valja uzeti ono što je dobrovoljno ponuđeno i tako se audio-separat Caligarija može skinuti džabe sa CWNN stranice:

www.last.fm/music/Cult+With+No+Name/The+Cabinet+Of+Dr.+Caligari
a može se i pazariti kao DVD

www.maryattmusic.com/store/cd_info.php?id=MMG+477

Svakom po volji i po afinitetu. U kabinetu Dr. Kaligarija.

Autor: Mileta Okiljević

Cult With No Name - The Cabinet of Dr. Caligari DVD (Trakwerx/Lightwerx, 2009)

These days, it's not unusual to hear 'pop' musicians add their sound to silent movies. Some are subjected to worldwide exposure, such as the Pet Shop Boys' performance of Battleship Potemkin in London's Trafalgar Square, but most (Mum, Ktl, Ninerain) are something more personal to the individual artists.

Cult With No Name retain one of the best reputations as classic songwriters. Those seeking evidence need only to check out their two albums on the Trakwerx label, 'Paper Wraps Rock' (2007) and 'Careful What You Wish For' (2008). It's just a shame that more people aren't aware of them. There's more than enough space in alternative music for a band that whose roots lie in Tuxedomoon, but whose fruits hint at a modern version of The Associates. Still, they have a small but respectable group of noisy admirers, including Mick Mercer (renowned post-punk journalist), Kramer (Bongwater, Shimmydisc), and Blaine L. Reininger (Tuxedomoon). Perhaps Mercer provided them with the biggest accolade when he dubbed CWNN "the anti-coldplay".

The Trakwerx label, under the guidance of Jackson Del Rey (ex Savage Republic), have slowly built a tradition of releasing new soundtracks to old silent movies. It's no surprise, then, that CWNN have taken hold of the German expressionist classic 'The Cabinet of Dr. Caligari', directed in 1919 by Robert Weine. The movie is a persistent influence on the aesthetics of a range of popular musicians, including Pere Ubu, Bauhaus and In The Nursery. A mention must also go to the great Bill Nelson, who released his soundtrack in 1981, as well as the musical score released by electro-jazz duo Cipher and Steve Severin (ex Siouxsie and the Banshees) in 2009, to coincide with the film's 90th anniversary.

The experience of watching the film is unique each time you watch it. Perhaps this is why CWNN's soundtrack is more diverse than their previous two albums. From the opening moments to the closing bars, the music of Erik Stein and Jon Boux (with assistance from Jeff Brenneman) seamlessly follows the plot, adding to the satisfaction of watching the movie. Dr. Caligari doesn't see CWNN recycle their previous work, but invoke new influences. One moment the music recalls Brian Eno/ Harold Budd ambience, whilst the next we find ourselves caught in gothic trip hop pop and semi-industrial sounds. Of course, they haven't neglected their trademark, with plenty of piano for us loners. Everything is perfectly placed, perfectly timed, without any hint of pretension.

Of course there are people who are hostile to such modern soundtrack takes on movie classics. And CWNN have said that they cannot imagine the music separate to the movie. However, it is we as consumers that have the option. Either buy the DVD or simply download the music alone.

http://www.cdbaby.com/cd/cwnn3

http://itunes.apple.com/us/album/lightwerx-cabinet-dr-caligari/id351228902

Author: Mileta Okiljevic